Konuyu Değerlendir
  • 0 Oy - 0 Ortalama
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
Çocukları "Doğ " Disipline Etmede Engeller
#1
ÇOCUKLARA HERŞEYİ ANLATMAK LAZIM DİYEREK ÇOK KONUŞUYORUZ

Biz çok konuştukça çocuklar duyarsızlaşıyor. Bazen sadece vücut dili ile bile anlaşabiliriz. Fazla söz çocuğu ya tamamen kapatır ya da daha da dengesizleştirir. Bazen hemen tepki vermemek, durmak belki biraz bakıp onun ne diyeceğini duymak daha önemlidir. Ya da ona sadece sarılarak düşük not aldığı için ne kadar üzgün olduğunu anladığınızı belirtebilirsiniz, ya da başkasının elindeki oyuncağı alamadığı için sinir içindeyken siz de yüzünüzü çaresizlik ve sıkıntı içinde büzüp ona onu anladığınızı anlatabilirsiniz. O sırada sıra beklemenin önemi, ya da ders çalışsaydı daha iyi notlar alabileceği gerçeği ile ilgili söylev yapmaktan daha etkili olabilir bu tutumlar. Belki sonradan yine durumla ilgili konuşabilirsiniz ama en azından çocuğunuzun bu duruma açık olmasını sağlamış olursunuz.

Mesela küçük çocuklarla bir çatışmayı çözmeye çalışırken yerde, bağdaş kurup kollarınız açık bir pozisyonda oturup konuşmanın, pek çok anne babada çok iyi sonuçlar verdiğine dair geribildirimlerini aldım ben.

DAVRANIŞLAR ÜSTÜNDEN KONUŞUYORUZ, ANLAMAYA YÖNELİK DEĞİL

Bizim toplumda daha çok görülen; davranışlar ile ilgili konuşmak, davranışa yoğunlaşmak şeklindedir. Çocuğun duyguları ile ilgilenmeyerek, duygularla ilgili herhangi bir şey öğrenmesine fırsat vermemek ,ama sonunda yine de istenmeyen davranışı yapmak şeklindedir. Burada durum psikolojik ve pedagojik açıdan tam bir zaafiyet taşımaktadır. Luzumsuz istekler konusunda çocuğun duygusuna hak verip, davranışına hak vermeyebilirsiniz . Çünkü insan her şeyi hissetmek konusunda serbesttir ama yapmak konusunda değil. Son zamanlarda bizim toplumumuzda gördüğümüz en problemli davranış şekli tam da budur. Herkes herşeyi yapabileceği ve yapmaya hakkı da olduğu gibi bir tavır içinde yaşarken, kendi hissettiklerine de bir o kadar yabancıdır. Bu toplumsal durum konusunda çocuk yetiştirme pratiklerimizi de bir miktar sorgulamakta yarar vardır bence.



Örneğin; çocuk, bir arkadaşında gördüğü yeni oyuncağı almak için kıyameti koparırken, onunla “alırım -almam, zaten sen hep böylesin kimde ne görsen istiyorsun, biz parayı ağaçtan mı topluyoruz sanıyorsun” tartışmasına girmeden önce, onun bu durum ile ilgili duygusunu bir konuşabilmek ve anlamaya çalışmak çocuğun kendisini tanıması için çok önemli bir fırsattır. Yani “yaa evet şimdi o oyuncağı en sinir olduğun kız da görünce kahroldun belki…. on da bile var ben de niye olamıyor diye biraz kıskandın belki de….” gibi bir cümle kurup, davranış düzeyinden çıkıp, çocuğun duygu düzeyine inebilirsiniz. Pek çok anne baba böyle bir konuşma yapmanın çocuğu daha da azdıracağından korkabilirler; “bu lafları duyunca ona hak verdiğimizi sanacak, daha çok tutturacak” diye düşünebilirler. Ama aslında durum tam tersidir;davranış düzeyinde inatlaşma ve laf yetiştirme şansı elinden alınan ve anlaşıldığını hisseden çocuğun kalkanları aşağı inecektir. Ayrıca böyle şiddetli ve karmaşık duygular içinde olmasından dolayı kendisini garip hissetmesine gerek olmadığını anlayacaktır. Hatta bunun da “kıskançlık” gibi bir adı olduğunu ve bunun da konuşulabildiğine göre dünyanın sonu bir durum olmadığı mesajını alacaktır. Bir taşla kaç taş vurduğunuzu varın siz düşünün. Ancak tüm bu anlayışınıza rağmen paranız olmadığı veya davranışı uygun görmediğiniz için yine de çocuğa bu oyuncağı almayacaksanız ki; almayın bunu da ona net bir şekilde bildirebilirsiniz.
Kullanıcı imzaları ziyaretçilere gizlidir.
Bul
Alıntı


Foruma Git:


Bu konuyu görüntüleyen kullanıcı(lar): 1 Ziyaretçi